Kiind Festival

Mijn gouden traan: de wereld in

Dat waar ik de afgelopen jaren druk mee bezig ben geweest, het realiseren van ‘Mijn gouden traan’ heb ik gisteren voor het eerst de wereld in gebracht. Studie, onderzoek en het vormgeven van mijn visie gingen hieraan vooraf. Bijzonder was het en nog een beetje onwennig in het begin. Ik stond op het Kiindfestival in Amersfoort: een festival voor bewust ouderschap.  Mijn gouden traan, rouw- en verliesbegeleiding voor kinderen (en hun ouders en leerkrachten) is een feit.

 Hechting

Voor sommigen zal het misschien een beetje vreemd geweest zijn: want daar stond ik tussen de mooie felgekleurde producten die bewust ouderschap ondersteunen: bijvoorbeeld de draagdoeken om je je kindje te dragen. Prachtig, ik heb zelf ook mijn kinderen gedragen, en het is een enorme stimulans voor de hechting. De eerste belangrijke stap in het leven van een kind en wat vond ik het mooi om te zien dat iedere moeder dit op haar eigen wijze doet. Ik besef me terdege dat zonder hechting kinderen ook niet kunnen rouwen. Zonder hechting zouden kinderen niet om kunnen gaan met verlies in hun leven. Het gaat om voelen: echte emoties. Zo’ n vreemde eend in de bijt was ik dus ook weer niet. Bij mijn onderwerp gaat het ook om hechting. En net zoals iedere moeder draagt op een manier die bij haar past, zo rouwt iedere persoon op unieke en persoonlijke wijze.

Lichte producten voor een zwaar onderwerp 

Mijn kraam was goed gevuld en er stonden producten die mijn missie en visie kracht bij zetten. Een mooi complimenten kreeg ik voor de ondersteunende producten: ‘ Mijn gouden traan biedt lichte producten voor een zwaar en donker onderwerp.’ Dat is precies wat ik wil uitstralen! Zoveel mogelijk weg van het taboe.

 

Kraam Mijn Gouden Traan op het Kiind Festival 2015
Kraam Mijn Gouden Traan op het Kiind Festival 2015

Delen van ervaringen

Aan de kraam raakte ik met geïnteresseerden in gesprek. Ik word nog stil als ik eraan denk. Deze gesprekken motiveren me om door te gaan. Dit is waar ik het voor doe. Kinderen verdienen het om gezien te worden met hun verlies. Wanneer zij verbondenheid voelen met hun omgeving stimuleert hen dit in hun rouwproces. ‘ It takes a village to raise a child’ is een veelgehoord gezegde. De individualisering maakt opvoeden soms moeilijker, ook het omgaan met verlies, rouwen, is bijna onmogelijk waneer een kind (en dit geldt ook voor volwassenen) geen verbondenheid voelt met anderen. Het is fijn als er iemand een tijdje meereist in een rouwproces: het maakt het niet minder erg, echter samen reizen is vaak aangenamer dan alleen.

Mijn zoon Joshua sloot de dag gisteren af met een rake opmerking;  ‘Mama, wat fijn om te merken dat zoveel mensen geïnteresseerd zijn in dit onderwerp.’ Hij heeft gelijk.