De plek van een overleden kind in het gezin

vierkantje 05

Op weg naar de toekomst, in verbondenheid met het verleden

Regelmatig krijgt Mijn gouden traan een interessante vraag. Een vraag voor een specifieke situatie en altijd een vraag die uit liefde wordt gesteld. En zoals het is met rouw en verlies zijn antwoorden slechts tips en handreiking, en geef ik mogelijkheden tot verdieping. Een ieder doorloopt zijn eigen weg door rouw en heeft zijn eigen ruimte van persoonlijk verlies; gevuld met eigen ervaringen, een eigen referentiekader, eigen talenten en voorkeuren, eigen tips voor zichzelf en zijn omgeving.  Mijn gouden traan stimuleert in haar antwoord de vraagsteller verder op weg te gaan: op weg naar de toekomst en in verbondenheid met het verleden.

Voor dit stuk heb ik het boek van Stapeltjesverdriet van Sabine Nooten als verdieping gebruikt. Evenals de website www.kusjeindewind.nl. 

Een overleden kind hoort voor altijd bij het familiesysteem

Soms was je nog maar kort een gezin; minuten, dagen, maanden, jaren. En dan overlijdt je kindje. Ondanks dat het kindje fysiek niet meer aanwezig is, hoort het voor altijd bij het familiesysteem. Voor altijd, hieruit klinkt een altijddurende verbondenheid.

Kinderen willen weten wie er allemaal bij het gezin horen 

Nooten (2009, p.42) zegt hierover: Kinderen willen weten wie hun ouders zijn en wie er allemaal bij het gezin horen. Dat weten geeft veiligheid en vertrouwen. Daarvoor hebben ze informatie nodig en dat is juist voor ouders en verzorgers soms lastig en pijnlijk als het gaat over een verliestrauma. Alle leden verdienen een plek en een naam, ook als ze heel jong gestorven zijn.

Uiteraard kan het krijgen van een kind je nadat een kind overleden is veel elementen van het verlies naar boven halen: herinneringen, emoties. Kinderen, hoe jong ook. voelen dit feilloos aan. Kinderen zijn zeer gevoelig. Er is een sterke zielsbinding tussen moeder en kind. Het verdriet is niet weg te nemen en dat zou ook zeer onnatuurlijk zijn.

Jouw kracht als ouder 

Jouw kracht is een manier vinden om het verlies te integreren in je gezin op een manier die bij je past. Een lastige taak, maar alleen al het feit dat je over nadenkt maakt je krachtig en een zorgende ouder. Een zorgende ouder voor alle kinderen!

Tips (doe wat bij je past en waar je je goed bij voelt)

  • Noem de naam van het overleden kind regelmatig
  • Benoem de relatie tussen de kinderen, ‘ dat is jouw zus’.
  • Benoem dat je gevoel bij de situatie, dat je er soms heel verdrietig van kan zijn omdat je het kindje mist EN dat he heel gelukkig bent met de kind(eren) die je nu hebt. EN dat het fijn is om aan het overleden kind te denken.
  • Als ze wat ouders zijn kun je benoemen dat alle kinderen een eigen plek hebben, in het gezin. Eventueel verduidelijken met een stamboom of genogram.
  • Wanneer kinderen ouder zijn kunnen ze voor je willen zorgen, geef dan aan dat je dat heel lief vindt en zorgzaam, bedank ze en benoem dat zij kind zijn en dat jij de ouder bent.
  • Hoe jong het kindje ook is, vertel over zijn broer of zus. Erkenning, aanwezigheid, verbondenheid.
  • Wanneer je foto’s hebt kun je deze af en toe er bij pakken. Of misschien heb je een herinneringsplekje in huis.
  • Samen naar de begraafplaats, kan al vanaf heel jong. Wanneer je hier vroeg mee begint wordt het een normale activiteit en waarschijnlijk een activiteit die kinderen fijn vinden. Het hoort bij het gezin.
  • Laat sommige data (verjaardag, sterfdag etc.) extra duidelijk aan bod komen. Misschien door middel van een ritueel dat past bij je gezin. Heb je een symbool, een woord of een handeling die kracht bij zetten aan de dag?

Vind de glinstering in jouw gouden traan! 

Het verlies van je kindje is een gouden traan. Die traan mag je koesteren, verzorgen en er laten zijn. En wat is voor jou de glinstering in die gouden traan?

 

 

 

 

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter0Share on LinkedIn0Email this to someone