Alle berichten van info@mijngoudentraan

Het antwoord op geweld is…vrede. 6 tips voor werkvormen met kinderen.

Gezien de recente gebeurtenissen is het wellicht steungevend en helpend voor kinderen om aandacht te besteden aan het thema vrede. En misschien is het soms beter als we dit jaar iets eerder aanhaken bij dit onderwerp (in plaats van met Kerst). Als een tegenhanger van het nare nieuws waar ook de kinderen wel een en ander van meekrijgen en wat bepaalde gevoelens met zich meebrengt. Dat ervaren we ook als volwassenen.

Aandacht besteden aan het thema vrede stimuleert het samenzijn en het voelen van verbondenheid. Tevens wil ik benadrukken dat de manier waarop je eventueel omgaat met werkvormen groeps- of kind afhankelijk is. Je voelt als leerkracht of ouder als beste aan wat de kinderen nodig hebben. In de ene groep zal er meer discussie zijn dan in de andere. Dit kan ook te maken hebben met de achtergronden van de kinderen in een groep.

Ik geef een aantal ideeën voor werkvormen. Ik heb geen leeftijdscategorieën gemaakt omdat ik denk dat je heel goed zelf je keuze hierin kunt maken. Evenals het aanpassen natuurlijk. Zie het als inspiratie!

Symbolen voor vrede

  • Internationaal symbool voor de vrede
  • Vredesduif
  • Regenboog
  • V-teken: een gelijktijdig opgestoken wijsvinger en middelvinger

Een symbool kan krachtig werken omdat er een wereld achter dat symbool zit. Over die wereld kun je met kinderen werken op verschillende manieren. Met de groep kan besproken welk symbool zij het krachtigst vinden. Er zijn verschillende werkvormen die passen bij deze symbolen.duifsymboolvrede2symboolvrede

  1. Vredesduif met vingerafdrukkenvredesduif vingeradruk

Druk het contour van een vredesduif groot af (bijvoorbee
ld op a3). Elk kind kiest een kleur verf en kan een aantal keer zijn vingerafdruk zetten in de vredesduif. Onder de afbeelding zet je een legenda van de kleur verf met daarachter de naam. Spreek met de ki
nderen goed af wat het betekent dat jullie dit maken met de klas. Eventueel is dit ook schoolbreed uit te voeren door elke klas een een kleur te geven. Uiteraard moet de vredesduif dan groter worden weergegeven.

2. Peacemakers en peacebreakers

Met de kinderen kan nagedacht worden over dingen die vrede bevorderen en stimuleren. Ook kan er weergegeven worden hoe vrede verstoord wordt. Ik denk dat dit een geschikte activiteit is voor de bovenbouw van de basisschool. Mooi ook om in de klas op te hangen. Regelmatig kan er een terugkoppeling plaats vinden.

peacemakers peacebreakers

3. Brainstorm over vrede met post-its 

Zorg dat je voor elk kind een stapeltje post-its hebt. Laat ze in drie ronden elke keer 2 minuten brainstormen over vrede. De kinderen doen dit in stilte. Elke ronde stel je een vraag centraal. De kinderen plakken de post-its met hun gedachten/ideeën op hun eigen tafel. Daarna kunnen ze per tafelgroep de post-its ordenen. Eventueel kunnen de post-its op een centrale plek in de klas worden gehangen.

Vragen per ronde:

-Hoe ziet vrede eruit?

-Hoe klinkt vrede?

-Hoe voelt vrede?

brainstormvredepostits

4. Maak een vredesposter 

Een kind kan met eigen creativiteit weergeven hoe vrede voor hem er uitziet.

peace-poster-supplies-

5. Vredeskralen 

Voor elk continent rijgen de kinderen kralen aan een stukje touw (7 grote kralen). Deze continenten staan in verbinding met elkaar. Wereldvrede. Eventueel kun je er een bel aan maken. Want vrede mag gehoord worden. Een krachtgever die de vrede aanwezig houdt in de klas of thuis door de vredeskralen mooi op te hang
en.

peacebeads

6. Groepsfoto 

symboolvrede2Soms is het misschien vervelend wanneer kinderen dit teken op een foto uitbeelden. Nu mag het. Maak een groepsfoto waarop de kinderen dit teken laten zien. Hang deze foto in de klas op en schrijf eronder waarom deze foto gemaakt is.

Met kinderen praten over de aanslagen in Parijs: 12 tips

De gebeurtenissen van gisteren laten me niet los en waneer ik het nieuws en de sociale media bekijk merk ik dat dit uiteraard voor heel veel anderen ook geldt. Verschillende emoties komen hierbij kijken en natuurlijk denk ik aan mijn kids. Je wilt ze zo graag een zorgeloos bestaan geven. Hoe praat je met kinderen over een heftige gebeurtenis? Een aantal tips die ik gedeeltelijk heb overgenomen van een Amerikaans blog (www.whatsyourgrief.com)

  1. Wees je bewust van je eigen gevoelens wanneer je met je kinderen in gesprek gaat over een moeilijk en complex onderwerp. Het is fijn als je met de emoties onder controle zo’n gesprek aan kunt gaan.
  2. Laat het kind het gesprek leiden. Stimuleer het kind om te vertellen wat het heeft gehoord, wat de zorgen en angsten zijn. Vertel dat alle vragen gesteld mogen worden eb besteedt uitgebreid aandacht aan de emoties die het kind voelt.
  3. Wanneer kinderen stil zijn betekent het niet dat ze niet meekrijgen wat er gebeurt. Alle kinderen zijn verschillend en sommigen voelen zich niet comfortabel wanneer ze hierover praten. Geef je kinderen aan dat ze altijd bij je terecht kunnen wanneer ze vragen hebben. Soms komen kinderen wat later met vragen. Dit kan komen doordat ze het nieuws later oppakken of omdat ze op school opnieuw geconfronteerd worden met het nieuwsfeit.
  4. Radio, tv en internet geven ons 24 uur per dag nieuws: stel een limiet. Al gauw zijn we heel veel uren per dag met het nieuws bezig wanneer er iets heftigs gebeurt. Kinderen krijgen hier veel van mee, ook al lijken ze geen aandacht te hebben. Het is goed om gezette tijden aan te houden voor het kijken van nieuws.
  5. Bespreek specifieke angsten. Kinderen kunnen angstig worden van dit soort situaties. Ze betrekken het bijvoorbeeld op hun eigen leven. Parijs is niet ver weg. Misschien zijn ze er geweest. Eurodisney: het komt echt hun belevingswereld binnen. Sussen en zeggen: ‘ maak je geen zorgen, er zal on niets gebeuren’  heeft geen zin. Kinderen voelen het aan wanneer je valse of onrealistische zekerheden geeft. Wat wel interessant is om samen met het kind te bekijken wat we tegenover angst kunnen zetten: vertrouwen, samenzijn, mooie dingen.
  6. Bespreek wat er allemaal wordt gedaan om iedereen in veiligheid te houden. Je kunt uitleggen dat je als ouder alles doet om je kinderen veiligheid te bieden. Dat de politie in Frankrijk er alles aan doet om de mensen in veiligheid te brengen en dat de politie in Nederland ook zorgt voor veiligheid.
  7. Houd de leeftijd van je kind in de gaten. Jonge kinderen kunnen nog magisch denken, kinderen van zes zijn erg geïnteresseerd in feiten. Weer oudere kinderen (9 jaar) kunnen gruwelen bij de feiten. En pubers zijn bezig met een losmakingsproces (op eigen benen staan).
  8. Detailmanagement is belangrijk. Je kunt er over praten met kinderen, dit is belangrijk. Kinderen hoeven niet alle details te weten. Maak hierin een keuze.
  9. Leg de zeldzaamheid van dit soort gebeurtenissen uit. Je kunt misschien niet zeggen dat het nooit meer zal gebeuren. Je kunt wel duidelijk maken dat dit soort gebeurtenissen zeer zeldzaam zijn. 
  10. Onderzoek mogelijkheden om weer rustig te worden. Uiteraard ken je als ouder je kind het beste en weet je wat het kind afleiding en ontspanning geeft. Samen met het kind brainstormen kan natuurlijk ook. Mijnzoon van 9 wordt rustig wanneer hij het liedje van Kinderen voor Kinderen luistert ‘ Als ik de baas zou zijn van het journaal’. Hij bedenkt dan allemaal leuke dingen die hij in het nieuws zou willen vertellen. Als tegenhanger van al het nare nieuws.
  11. Houd je aan de routine van de dag en breng tijd samen door. Wanneer kinderen angstig zijn is het goed om tijd samen door te brengen. Ook de routine van de dag geeft kinderen veiligheid.
  12. Wanneer je het nieuws ziet, benadruk dan wat de hulpverleners allemaal doen. Dat er zoveel mensen zijn die helpen, dat er zoveel mensen zijn op de wereld die zorgen voor een ander!

 

 

Dromen

Dromen over vroeger

Wat is er al geweest?

Dromen over vroeger

Wat ontroerde me het meest?

 

Dromen over nu

Lukt het deze dag?

Dromen over nu

droom ik met een lach?

 

Dromen over later

Wat zal het zijn dan?

Dromen over later

Zijn grenzeloos, alles kan!

(Esther Ruël Engelman, 1 november 2015)

 

Recensie boek: Overal en ergens

Verwerken is niet loslaten maar anders leren vasthouden

Overal-en-ergens

 

Al eventjes heb ik  het prentenboek ‘ Overal en ergens’ in mijn bezit. Een verhaal waar je stil wordt. Een verhaal dat verbindingen legt met je verleden en op die manier de toekomst zin geeft. Het raakt je leven aan in verschillende dimensies. Aan de hand van een aantal elementen wil ik de kracht van dit boek weergeven. Het boek benadrukt de uitspraak van Manu Keirse: ‘Verwerken is niet loslaten maar anders leren vasthouden.’

Verbondenheid 

Yolanda verliest haar moeder en gaat naar haar op zoek. Door haar zoektocht voelt ze de verbondenheid met haar omgeving. Immers zij zijn op hun manier ook op zoek naar de moeder van Yolanda.

Symbolen

Symbolen zijn dingen uit de alledaagse wereld die voor een persoon kunnen verwijzen naar een diepere werkelijkheid; het kan een intuïtieve waarneming activeren die heel de persoon raakt. Op zoek naar haar moeder komt Yolanda verschillende symbolen tegen die haar raken.

Eigen zoektocht

Yolanda gaat een eigen weg en een eigen zoektocht. In verbinding met de dierbaren om haar heen vindt ze uiteindelijk haar moeder. Ze vindt haar moeder in herinneringen, in anderen, in dingen, in emotie. Haar zoektocht heeft haar de mogelijkheid om stukje bij beetje het verlies van haar moeder te integreren in haar leven. Op deze manier kan ze verbinding maken met de toekomst.

Over erkennen en leren 

Dit boek kan kinderen troost geven en erkent hen in in hun verlies. Niet alleen de tekst is steunend en kan bijdragen aan de competenties van kinderen om hun verlies, hun gouden traan, te integreren in hun levensverhaal, ook de illustraties zijn troostrijk en warm.  Verbondenheid, symbolen, de eigen manier van omgaan met verlies; ze geven diegene die het waardevolle initiatief neemt om dit boek voor te lezen aan een kind een bron aan rijk materiaal: om te bekijken, om bij stil te staan, om te koesteren en om te lezen en nog een keer en nog een keer. Omdat het zo ook werkt met omgaan met verlies. De gouden traan van Yolanda mag er zijn. De gouden tranen van alle kinderen verdienen erkenning. Een boek om erkenning te ervaren en om te leren over verlies.

Kiind Festival

Mijn gouden traan: de wereld in

Dat waar ik de afgelopen jaren druk mee bezig ben geweest, het realiseren van ‘Mijn gouden traan’ heb ik gisteren voor het eerst de wereld in gebracht. Studie, onderzoek en het vormgeven van mijn visie gingen hieraan vooraf. Bijzonder was het en nog een beetje onwennig in het begin. Ik stond op het Kiindfestival in Amersfoort: een festival voor bewust ouderschap.  Mijn gouden traan, rouw- en verliesbegeleiding voor kinderen (en hun ouders en leerkrachten) is een feit.

 Hechting

Voor sommigen zal het misschien een beetje vreemd geweest zijn: want daar stond ik tussen de mooie felgekleurde producten die bewust ouderschap ondersteunen: bijvoorbeeld de draagdoeken om je je kindje te dragen. Prachtig, ik heb zelf ook mijn kinderen gedragen, en het is een enorme stimulans voor de hechting. De eerste belangrijke stap in het leven van een kind en wat vond ik het mooi om te zien dat iedere moeder dit op haar eigen wijze doet. Ik besef me terdege dat zonder hechting kinderen ook niet kunnen rouwen. Zonder hechting zouden kinderen niet om kunnen gaan met verlies in hun leven. Het gaat om voelen: echte emoties. Zo’ n vreemde eend in de bijt was ik dus ook weer niet. Bij mijn onderwerp gaat het ook om hechting. En net zoals iedere moeder draagt op een manier die bij haar past, zo rouwt iedere persoon op unieke en persoonlijke wijze.

Lichte producten voor een zwaar onderwerp 

Mijn kraam was goed gevuld en er stonden producten die mijn missie en visie kracht bij zetten. Een mooi complimenten kreeg ik voor de ondersteunende producten: ‘ Mijn gouden traan biedt lichte producten voor een zwaar en donker onderwerp.’ Dat is precies wat ik wil uitstralen! Zoveel mogelijk weg van het taboe.

 

Kraam Mijn Gouden Traan op het Kiind Festival 2015
Kraam Mijn Gouden Traan op het Kiind Festival 2015

Delen van ervaringen

Aan de kraam raakte ik met geïnteresseerden in gesprek. Ik word nog stil als ik eraan denk. Deze gesprekken motiveren me om door te gaan. Dit is waar ik het voor doe. Kinderen verdienen het om gezien te worden met hun verlies. Wanneer zij verbondenheid voelen met hun omgeving stimuleert hen dit in hun rouwproces. ‘ It takes a village to raise a child’ is een veelgehoord gezegde. De individualisering maakt opvoeden soms moeilijker, ook het omgaan met verlies, rouwen, is bijna onmogelijk waneer een kind (en dit geldt ook voor volwassenen) geen verbondenheid voelt met anderen. Het is fijn als er iemand een tijdje meereist in een rouwproces: het maakt het niet minder erg, echter samen reizen is vaak aangenamer dan alleen.

Mijn zoon Joshua sloot de dag gisteren af met een rake opmerking;  ‘Mama, wat fijn om te merken dat zoveel mensen geïnteresseerd zijn in dit onderwerp.’ Hij heeft gelijk.