Op zoveel manieren is dit een prachtig en raak boek. Het raakt me extra omdat het gaat over het verlies van een broer. Het zoeken naar een manier om hiermee om te gaan, om het te verweven in jouw verhaal dat doorgaat, herken ik. Al doet eenieder dit natuurlijk op zijn eigen manier. De taal die de schrijfster op krachtige en metaforische wijze toevoegt aan het verhaal, zorgt voor lucht, een vleugje humor en mogelijke aanhaakmoment voor eigen ervaringen en gevoelens. En door de rouwbot, ofwel Ai Remember, past het ook nog eens helemaal in deze tijd.

Verhaal

De broer van Mijs, Joes, is dood. Wanneer ze naar zijn foto kijkt, voelt ze zich alsof er een olifant op haar borst gaat zitten. Ze gaat praten met een therapeut en ze merkt dat alles anders is nu. We reizen een stukje met Mijs mee en vinden op deze manier allerlei herkenningspunten ten aanzien van rouw. Voor onszelf en ook zeker voor de kinderen en jongeren die we tegenkomen. We lezen over hoe rouw in je lichaam kan zitten en je soms letterlijk even stil zet.

‘Er klautert een olifant op haar borst. Hij gaat zitten. BAM. Met zijn volle gewicht. Haar adem piept en kraakt en hapert.’

Voor, na en blijvend

We volgen Mijs in alles wat ze tegenkomt op school en thuis. En hoe het zo anders is dan voor de dood van Joes. Ze krijgt contact met de beste vriend van Joes, Bowie. En samen zoeken ze een weg door het leven. Wat ook krachtig is binnen dit verhaal is dat clichés als ‘verwerken’ en ‘een plekje geven’ aan bod komen. Evenals het nadenken over of je de tegenwoordige tijd of verleden tijd gebruikt voor het vertellen van je verhaal. Pure erkenning met een vleugje humor.

‘Hoe geef je iets wat je verloren hebt een plekje? Dat kan toch juist niet, als het kwijt is?

‘Joes is mijn beste vriend.’ ‘Was’, zegt Mijs. ‘Is, Dat stopt niet hoor. Jij bent toch ook nog zijn zusje? Dat houdt toch ook niet op. ‘

School

Ook het alledaagse schoolleven vormt een belangrijk element in het boek. De dilemma’s die Mijs tegenkomt en de woorden die ze hieraan geeft. We zien hoe op krachtige wijze wordt beschreven hoe dit voor Mijs is. Hoe ze nu over alles nadenkt en ze ermee om moet gaan dat haar leven voor altijd veranderd is. Het werkstuk dat ze moet maken voor biologie wordt een prachtige draad door het verhaal heen met een mooie en leerzame verbinding met het veranderde levensverhaal van Mijs. Want wat betekenen nu eigenlijk de begrippen: dood, levenloos, levend? En wat betekent het begrip levensecht voor Mijs? Een verrijkend vraagstuk dat ook in jouw klas een voedingsbodem voor gesprek kan vormen.

Eigentijds ritueel

Tijdens het schrijven van deze blog besef ik me dat ik niet teveel wil uitlichten om dat het juist zo mooi is om zelf de flow van het verhaal te voelen. Toch wil ik graag benoemen dat een eigentijds ritueel in dit boek, zo’n beetje aan het einde van dit verhaal, de uniciteit en waarde van persoonlijke symboliek benadrukt. Ben er echt van onder indruk en verklap dus niks. Maar ik weet zeker dat jij ook onder de indruk bent van een ritueel waarin alles samenkomt. En dit geeft kinderen dan weer de boodschap mee dat ook afscheid nemen persoonlijk en uniek mag zijn.

Verlies, verbinding en verder leven

Een boel vol nadenkers en prikkelende taal die kan helpen om uiting te geven aan verlies, verbinding en verder leven. De voortdurende band met diegene die gemist wordt, Joes in dit geval, staan centraal. En dan brengen technologische ontwikkelingen en mogelijkheden ons in dit verhaal misschien wel dichterbij onszelf en de voortdurende band met overleden dierbaren dan we misschien zouden denken. Ik gun het alle kinderen om dit boek te lezen of voorgelezen te krijgen. Want dit boek daagt je uit om de eigenheid rouw en verlies te erkennen en herkennen.

‘Haar lijf lacht en huilt tegelijk. Misschien ontstaat er daardoor een regenboog van binnen, net als wanneer de zon schijnt terwijl het regent. Regenbogen zijn prachtig.‘